OM651

Specyfikacja napisana w 2005 roku była niezwykle precyzyjna: jeden czterocylindrowy silnik wysokoprężny, który mógłby być instalowany zarówno wzdłużnie, jak i poprzecznie, współdzielić jak najwięcej podzespołów we wszystkich wariantach mocy i spełniać normę Euro 5 w momencie premiery w 2008 roku, z zapasem na osiągnięcie Euro 6. Powstał żeliwny blok z aluminiową głowicą, podwójne wałki rozrządu napędzane kombinacją łańcucha i kół zębatych, wałki wyrównoważające, piezoelektryczne wtryskiwacze common rail oraz pojedyncza turbosprężarka o zmiennej geometrii lub dwustopniowa para BorgWarner, w której mała jednostka wysokociśnieniowa przekazuje moc większej. Dwa skoki tłoka dawały pojemności 1,8 i 2,1 litra, moc od 95 do 204 KM.

Do 2013 roku inżynierowie Daimlera opisywali go językiem platformy: dwadzieścia kategorii pojazdów, 760 000 silników rocznie, osiemnaście wariantów sprzętowych obejmujących 1014 wersji funkcjonalnych dla norm emisji od Euro 1 do US BIN 5. Był montowany w hatchbackach Klasy A i 3,5-tonowych Sprinterach, w GLK, który przywrócił diesla do Ameryki, oraz – w ramach porozumienia Renault-Nissan – w Infiniti Q50 2.2d, które wykorzystywało niezmienione 125 kW i 400 N·m z C 220 CDI. Zużycie łańcucha rozrządu i wczesne awarie wtryskiwaczy nadszarpnęły jego reputację. OM654 zaczął go zastępować w 2016 roku.