M102

Zastępując M115 w 1980 roku, M102 został celowo zaprojektowany jako silnik o krótkim skoku tłoka i dużej średnicy cylindra (oversquare) i stał się podstawowym silnikiem dla trzech rodzin modeli jednocześnie: ostatniego W 123, nowego W 201 190 i 190 E, a następnie W 124. Jego pojemność wahała się od 1,7 do 2,5 litra, z gaźnikami w dolnej części gamy i wtryskiem Bosch K- i KE-Jetronic powyżej, a w wersji 2,3 litra trafił również do W 460 G-Wagen na rynki, które chciały silnika benzynowego.

Następnie Erich Waxenberger, który w tym czasie kierował działem sportów motorowych, zdecydował, że 190 E powinien brać udział w rajdach i zlecił Cosworthowi zaprojektowanie dla niego 16-zaworowej głowicy z podwójnym wałkiem rozrządu. Program rajdowy nigdy nie doszedł do skutku. Silnik tak: w sierpniu 1983 roku trzy 190 E 2.3-16 przejechały tor Nardò w upale 40 °C i pokonały 50 000 km w 201 godzin, 39 minut i 43 sekundy ze średnią prędkością 247,9 km/h, ustanawiając dwa kolejne rekordy świata i dziewięć rekordów klasowych. Samochód został zaprezentowany publiczności cztery tygodnie później we Frankfurcie.