OM611

Mercedes-Benz opracował ten system wspólnie z firmą Bosch, a jego zasada stanowiła przełom w stosunku do wszystkiego, co było wcześniej. Zamiast oddzielnego podnoszenia ciśnienia dla każdego wtrysku, wspólna szyna utrzymuje je – do 1350 barów, dostępne już przy niskich obrotach silnika – a zawory elektromagnetyczne dozują paliwo do wtryskiwaczy, z dowolnie zmiennym czasem każdego zdarzenia. Zaprezentowany we Frankfurcie we wrześniu jako C 220 Turbodiesel i wprowadzony na rynek trzy miesiące później jako C 220 CDI, 2.2-litrowy OM611 dostarczał 125 KM i 300 N·m od 1800 obr./min. W porównaniu do silnika z komorą wstępną, który zastąpił: o trzydzieści procent więcej mocy, dwukrotnie większy moment obrotowy, o dziesięć procent mniejsze zużycie paliwa.

Najpierw pojawił się czterocylindrowy, a następnie pięciocylindrowy OM612 i sześciocylindrowy OM613 w 1999 roku, do tego czasu CDI rozprzestrzeniło się na Klasę C W202 i W203, Klasę E W210, Klasę V i zmodernizowanego Sprintera, w wariantach od 82 do 143 KM. W211 z 2002 roku przeszedł na OM646, a Mercedes-Benz zaprzestał produkcji OM611 w 2006 roku – ale nie wszyscy. Force Motors, która montowała silniki diesla Mercedesa w Indiach od czasów OM616, używała go w Force One i Gurkha Xtreme.