OM636

Daimler-Benz rozpoczął nad nim prace podczas II wojny światowej i był gotowy do 1948 roku, kiedy to jednostki przedprodukcyjne trafiły do pierwszych Unimogów zbudowanych przez Boehringera. Publiczność poznała go w 1949 roku pod maską 170 D. Nic w nim nie było skomplikowane: szary żeliwny blok i głowica z przepływem poprzecznym, osiem zaworów sterowanych popychaczami, napędzany zębatkami wałek rozrządu po stronie wydechowej, który również napędzał rzędową pompę wtryskową, spalanie w komorze wstępnej przy stopniu sprężania 19:1 i 38 KM z 1,7 litra. Powiększony do 1,8 litra w 1954 roku, zapewniał W120 180 D 40 KM.

Osiągnięciem była skala produkcji. Sam 180 D stanowił 116 485 samochodów w latach 1953-1959, z czego większość pracowała na taksówkach w Europie. Służba w samochodach osobowych zakończyła się w 1961 roku wraz z pojawieniem się OM621, ale silnik po prostu przeniósł się do małych ciężarówek, wczesnych Unimogów, wózków widłowych, kombajnów zbożowych, agregatów prądotwórczych, łodzi i chłodnictwa transportowego. Był również produkowany na licencji w Barcelonie, gdzie SEAT montował 46-konny OM636.954 do swojego 1800 D z 1969 roku — a hiszpańska produkcja trwała do 1990 roku, czterdzieści dwa lata po uruchomieniu pierwszego egzemplarza.