OM138

Eksperyment rozpoczął się jesienią 1933 roku, kiedy Daimler-Benz zamontował 3,8-litrowe sześciocylindrowe silniki Diesla o mocy 80 KM w testowych samochodach Typ Mannheim i stwierdził, że silnik wstrząsał podwoziem, uniemożliwiając produkcję. Rozwiązaniem był silnik czterocylindrowy o tych samych wymiarach cylindrów, ale celowo niższej mocy jednostkowej, gotowy w połowie 1935 roku. Jego jednoczęściowa głowica zawierała komory wstępne ustawione pod kątem około 45° i wyprowadzone mimośrodowo, z wtryskiwaczami i świecami żarowymi dostępnymi z zewnątrz oraz popychaczami gwintowanymi przez głowicę po stronie komory wstępnej – trudne do narysowania, łatwe do serwisowania w warsztacie.

Pojawił się na targach motoryzacyjnych w Berlinie w lutym 1936 roku, w długim podwoziu Typ 200, jako 260 D. Hanomag wystawił diesla Rekord w tych samych halach, ale nie rozpoczął regularnej produkcji seryjnej aż do 1938 roku, co sprawiło, że 260 D był pierwszym na świecie seryjnie produkowanym samochodem osobowym z silnikiem Diesla. Prawie każdy wczesny egzemplarz trafił do pracy taksówkowej, gdzie prędkość maksymalna 90 km/h miała znacznie mniejsze znaczenie niż koszty paliwa i sześciomiejscowe nadwozie. Do 1940 roku zbudowano około 5719 silników – znacznie więcej niż 1967 samochodów, ponieważ lekkie ciężarówki L 1100 i L 1500 oraz autobus O 1500 również go wykorzystywały.