M09

Typ 350 z 1928 roku był trzecią i ostatnią rewizją dużej limuzyny Porsche. Sześciocylindrowy silnik zwiększył średnicę z 76 do 80 mm, co dało 3444 cm³, moc wzrosła do 60 KM przy 3200 obr./min, a dłuższe przełożenie — 5,0 dla płaskiego terenu zamiast 5,4 — podniosło prędkość maksymalną do około 103 km/h. Boczne zawory, jeden wałek rozrządu w bloku, pojedynczy gaźnik Zenith: architektura, którą Porsche określił na wystawę w Berlinie dwa lata wcześniej, rozciągnięta do granic możliwości.

Nikt w Daimler-Benz nie spodziewał się poprawy sprzedaży, i tak się nie stało. Zarząd już powierzył Hansowi Nibelowi zadanie przeprojektowania samochodu, podczas gdy Typ 350 był jeszcze w produkcji, a Porsche opuścił firmę. Wersja Nibela pojawiła się w 1929 roku jako Mannheim 350 — o 230 mm krótszy rozstaw osi, mniejsza masa, ten sam sześciocylindrowy silnik o mocy 70 KM. M09 przetrwał zaledwie rok, najkrócej żyjący członek rodziny, która została zmieniona na śmierć.