OM447

Produkcja rozpoczęła się w grudniu 1984 roku, a najważniejsza była wersja niepionowa. Autobusy miejskie z silnikiem z tyłu potrzebują silnika leżącego, więc OM 447h został zamontowany na boku pod podłogą Mercedesa-Benz O 405 – drugiej generacji standardowego autobusu VÖV, produkowanego od 1984 do 2002 roku w około 12 000 egzemplarzy. Moce wahały się od 157 kW w wersji wolnossącej do 184 kW w wersji turbodoładowanej z chłodzeniem międzystopniowym, a operatorzy, którzy chcieli gazu ziemnego, mogli mieć M 447 hG o mocy 150 kW.

Używały go również niskopodłogowe O 405N i przegubowe O 405G, a także Setra S 215 UL i S 315 UL o mocy do 257 kW, z producentami nadwozi od Hiszpanii po Grecję pracującymi na tym samym podwoziu. W Brazylii OM 447 LA stał się samodzielnym silnikiem do ciężarówek i autokarów – L 1634, podwozie autobusu OH 1635 – oraz jednostką do agregatów prądotwórczych długo po tym, jak Europa przeszła na nowsze rozwiązania. Jego europejski następca, OM 457, zachował ten sam cylinder 128 × 155 mm i zamienił rzędową pompę na pompy jednostkowe.