OM424

W 1980 roku Daimler-Benz przekształcił swoją rodzinę silników V o kącie rozwarcia 90° w generację OM 42x: zwiększono średnicę cylindra do 128 mm, zastosowano jeden skok tłoka 142 mm we wszystkich silnikach V, zmniejszono prędkość obrotową do 2300 obr./min i, co najważniejsze, odeszło od silników wolnossących na rzecz turbodoładowania. Silnik V12 znajdował się na szczycie tej gamy. W silniku OM 424 LA z chłodzeniem międzystopniowym powietrze doładowujące przechodziło przez wymiennik woda-powietrze, umieszczony w zagłębieniu między rzędami cylindrów, obok pompy wtryskowej i kolektorów dolotowych — było to zgrabne rozwiązanie, które pozwoliło dodać chłodnicę międzystopniową bez poszerzania już i tak szerokiego silnika. Moc osiągnęła 615 KM przy 2300 obr./min.

Daimler-Benz nigdy nie oferował go w standardowych ciężarówkach. Materiały prasowe z 1981 roku przedstawiają go raczej w zastosowaniach takich jak żurawie samojezdne, ciągniki do transportu ciężkiego, pojazdy pożarnicze, przemysłowe odśnieżarki i wywrotki — w pracach, gdzie masa 1265 kg żelaza miała mniejsze znaczenie niż 2400 N·m dostępne przy 1400 obr./min. W 1988 roku firma przekazała sprzedaż swoich silników ciężarowych do zastosowań innych niż Mercedes firmie MTU, która prowadziła całą rodzinę pod nazwą Seria 183. OM 444 zastąpił następnie OM 424 jako dwunastocylindrowy silnik na szczycie gamy i odziedziczył to samo nietypowe przeznaczenie.