MB835

Pod koniec lat 50. dwunastocylindrowe silniki o mocy 1100 KM firm Maybach, Daimler-Benz i MAN były najmocniejszymi jednostkami dostępnymi w dużych ilościach, a V 200 już nie dorównywał pociągom, które miał ciągnąć. Daimler-Benz odpowiedział w 1959 roku, powiększając cylinder MB 820 do średnicy 190 mm i skoku 230 mm — około 78 litrów w dwunastu cylindrach w układzie V pod kątem 45° — i poddając wynik testom typu UIC pod nadzorem ORE. Celowo konserwatywnie oceniony na 1350 KM przy 1500 obr./min, MB 835 Ab był gotowy i czekał, gdy Krauss-Maffei go potrzebował.

W latach 1962-1965 zbudowano pięćdziesiąt lokomotyw V 200.1, każda z dwoma silnikami, co zwiększyło moc klasy z około 24 do 33 KM na tonę i zbliżyło ją do sześciu osi V 320. Nie było następcy: elektryfikacja zmniejszała rynek dużych lokomotyw spalinowych. Poza torami silnik pełnił funkcję głównej jednostki w łodziach i agregatach prądotwórczych, a Daimler-Benz udzielił licencji firmie Ikegai w Japonii; po fuzji z Maybachem został przemianowany na MTU MB 12 V 652. Dwadzieścia lokomotyw sprzedano Grecji w 1988 roku i odesłano z powrotem do domu w 2002 roku.