Drzwi znów się podniosły.

Gorden Wagener nigdy nie ukrywał swoich ambicji. „Naszym celem w Mercedes-Benz nie jest stylizacja” – powiedział podczas prezentacji. „Naszym celem jest tworzenie ikon. Dla mnie to jest różnica między mainstreamowym designem a luksusem.” Dwa modele, które wymienił jako przodków – 300 SL i C111 – mają jedną wspólną cechę, którą przejął nowy samochód: drzwi zawieszone na dachu, otwierające się ku niebu.

Zapożyczenia z 1969 roku są konkretne i celowe. Niska, prostokątna listwa z zaokrąglonymi końcami, biegnąca w poprzek przodu, to miejsce, gdzie C111 miał zamknięty panel i okrągłe światła przeciwmgielne. Czarne wloty w masce zostały przeniesione niemal bezpośrednio. Czarna dolna część nadwozia C111 powraca jako to, co Mercedes nazywa linia stępki: matowoczarne listwy biegnące pod progami, podświetlone na niebiesko, sprawiające wrażenie, że samochód jest zrośnięty z drogą.

Nie jest to jednak kopia. Mocno wyprofilowany przedni zderzak w kształcie litery U nie ma precedensu w starym samochodzie. Drzwi skrzydłowe nie mają żadnych widocznych elementów zwalniających. Boczne szyby są nieprzezroczyste z zewnątrz, zamaskowane wzorem pikselowym. A ten niski przedni panel tylko wygląda jak atrapa chłodnicy — to elastyczny wyświetlacz o trójwymiarowej strukturze pikseli, zdolny do wyświetlania wiadomości każdemu, kto stoi przed samochodem.

„Jest inspirowany C111” – powiedział Wagener Sharp – „ale to bardzo nowoczesna, współczesna interpretacja tego samochodu. I to właśnie robimy ze wszystkim. Zawsze patrzymy wstecz jako źródło inspiracji”.

Mercedes nazywa to pierwszym wnętrzem samochodu sportowego z koncepcją lounge, a twierdzenie to opiera się na fakcie inżynieryjnym, a nie na kaprysie stylistycznym: ponieważ silniki są małe, kabina mogła zostać przesunięta do tyłu, w przestrzeń, której samochód z silnikiem centralnym nigdy nie miał. Istnieją dwa stany. W tryb wyścigowy oparcia podnoszą się, a kompaktowy ekran dotykowy skierowany do kierowcy wysuwa się na widok — minimalistyczna maszyna do jazdy. W tryb lounge fotele stapiają się w jedną rzeźbę, która biegnie od progu do tunelu środkowego i bagażnika.

Poduszki są zlicowane z podłogą, co daje pierwsze wrażenie kokpitu Formuły 1 – z tą różnicą, że tutaj, w przeciwieństwie do samochodu wyścigowego, kąt oparcia jest regulowany. Tapicerka to srebrne pikowanie w romby; uprząż jest pomarańczowa i ma cztery punkty mocowania.

Materiały to cichy argument. Deska rozdzielcza i duże powierzchnie to tkanina o strukturze plastra miodu wykonana w 100% z poliestru pochodzącego z recyklingu; podłokietniki i półka bagażnika to pomarańczowa skóra garbowana łuskami ziaren kawy; szprychy kierownicy, paski podłokietników i pedały zawieszone na podłodze to polerowane aluminium.

Przez deskę rozdzielczą biegnie smukły, celowo gruboziarnisty wyświetlacz pikselowy, prezentujący sztukę cyfrową jako rastrowany strumień kodów QR na wzór wczesnych cyfrowych pasków informacyjnych. Jego szklane piksele zmieniają kolor zależnie od kąta patrzenia; wyraźna wersja obrazu pojawia się na małym ekranie o wysokiej rozdzielczości obok kierownicy. Mercedes ostrożnie opisuje całość jako kolejną interpretację MBUX Hyperscreen — nie jako właściwy Hyperscreen.