OM77

Na początku lat 30. Daimler-Benz sprzedawał swoje ciężkie podwozia z wyborem paliwa, a nie osiągów: benzynowy M 76 i diesel OM 77 były rzędowymi szóstkami o pojemności 9450 cm³, osiągającymi 110 KM. OM 77 był silnikiem z komorą wstępną o średnicy cylindra 110 mm i celowo długim skoku 165 mm, chłodzonym wodą, zasilanym pompą Bosch, zbudowanym w Gaggenau i ważącym około 720 kg na sucho. Trafił do pięciotonowego L 5000 od 1932 roku. Argument za nim został już przedstawiony przez wcześniejszy OM 5 w trzyosiowym N 56, który klienci entuzjastycznie przyjęli z prostego powodu, że zużywał znacznie mniej paliwa.

Wybór ten nie przetrwał długo. Na rok modelowy 1933 silnik benzynowy został całkowicie wycofany z gamy L 8500 i O 8500, pozostawiając klientom wybór między 110-konnym OM 77 a większym 120-konnym OM 79 – był to moment, w którym ciężki program Daimler-Benza stał się wyłącznie dieslowski. W 1935 roku OM 77 zastąpił również OM 67 jako standardowe wyposażenie w podwoziu autobusu niskopodłogowego O 4000, modelu utrzymywanego przy życiu głównie dlatego, że Deutsche Reichspost nadal zamawiała go w dużych ilościach, aż do przejęcia tej roli przez OM 79 w 1937 roku.