OM05

Zarząd zatwierdził go 28 września 1925 roku, a Hans Nibel i Fritz Nallinger otrzymali zadanie: cylindry o wymiarach 105 × 165 mm, 85 KM przy 1300 obr./min, zużycie paliwa od 200 do 220 gramów na KM-godzinę. Dwie rzeczy sprawiły, że stał się możliwy do zbudowania. Jedną był proces spalania z komorą wstępną opracowany przez Benza, który nowa grupa interesów Daimler-Benz wybrała spośród alternatyw; drugą była bezsprężarkowa rzędowa pompa wtryskowa, którą Bosch wprowadził do produkcji w 1928 roku. Zaprezentowany w Kolonii w maju 1927 roku w pięciotonowym L 5, stał się pierwszym na świecie silnikiem wysokoprężnym do ciężarówek produkowanym na dużą skalę.

Reklamowana moc wynosiła 75 KM. Klienci nigdy jej nie otrzymali. Ciśnienie efektywne średnie 5,6 bara – wystarczające, by uczynić go najmocniejszym czterosuwowym silnikiem Diesla na niemieckim rynku komercyjnym w 1928 roku – spowodowało, jak to ujęto, „niekontrolowane trudności” i skróciło żywotność tłoków; Theo Delfried Domina zinterpretował to jako proste przeciążenie termiczne. Daimler-Benz wycofał się do 4,74 bara i 60 KM, nadal przy 1300 obr./min, i sprzedawał go w tej konfiguracji. Prędkości znamionowe wkrótce przekroczyły 2000 obr./min, pozostawiając go w tyle, ale jego architektura przetrwała w ulepszonych silnikach OM 65 i OM 67.