MB839

Szesnastocylindrowy silnik powstał w wyniku tego samego powiększenia z 1959 roku, które zaowocowało dwunastocylindrowym MB 835 — identyczna średnica cylindra 190 mm, skok 230 mm i kąt rozwarcia cylindrów 45°, cztery dodatkowe cylindry, 104 litry. Daimler-Benz sprzedawał go jako silnik z komorą wstępną do pojazdów szynowych, łodzi i instalacji stacjonarnych, o mocy 2000 KM, a z chłodzeniem powietrza doładowującego (wersja Bb) – 2400 KM. Najważniejsze było zastosowanie w kolejnictwie. Lokomotywy V 160 produkowane seryjnie wykorzystywały pojedynczą jednostkę o mocy 1900 KM przy 1500 obr./min, a silnik ten był dalej stosowany w maszynach klasy 217 i 753 oraz wielu maszynach klasy 216 pod nazwą MTU, MB 16 V 652 TB.

Henschel zbudował V 320 001 w 1962 roku na własny koszt, jako pojedynczą maszynę spekulacyjną: sześć osi, 126 ton, dwa silniki MB 839 Bb i największa oraz najmocniejsza lokomotywa spalinowa, jaka kiedykolwiek pracowała dla Deutsche Bundesbahn. Testy w Bundesbahn-Zentralamt przebiegły pomyślnie — lokomotywa zachowywała imponującą stabilność przy prędkościach do 180 km/h — a DB mimo to odmówiła jej zakupu. Lokomotywa została wynajęta, ciągnęła ciężkie pociągi z Hamm, a później na linii Allgäu, w 1968 roku stała się 232 001 i ostatecznie została przezbrojona w wersję tej samej konstrukcji pod marką MTU.