M291

W 1991 roku FIA zrezygnowała z turbodoładowanej formuły Grupy C na rzecz wolnossących silników o pojemności 3,5 litra, zbudowanych zgodnie z przepisami Formuły 1. Jaguar wziął silnik Cosworth HB Forda prosto z Benettona; Mercedes-Benz nie miał niczego, co by pasowało, i zaczął od deski kreślarskiej. Dyrektor ds. silników wyścigowych Hermann Hiereth zaprojektował dwunastocylindrowy silnik o kącie rozwarcia 180° — przeciwsobny, a nie prawdziwy bokser, z dwoma korbowodami na każdym czopie wału korbowego — i pobierał napęd ze środka wału korbowego, aby tłumić drgania skrętne, co pozwoliło zastosować wysoko umieszczoną poprzeczną sześciobiegową skrzynię biegów, pozostawiając wolną przestrzeń pod podłogą. TAG dostarczył system zarządzania, a wraz z nim telemetrię na żywo na pięć ekranów w garażu.

Zaczynał od 550–600 KM w porównaniu z 730 KM podwójnie turbodoładowanego V8 w C11, który zastępował, ważył aż 170 kg i przez cały sezon cierpiał wskutek wewnętrznych sporów dotyczących odsysania oleju. Dwanaście przepustnic zamiast czterech, lżejsze elementy wewnętrzne i przerobione pompy podniosły jego moc do około 640 KM przy 13 200 obr./min, a pod koniec roku zbliżyły ją do 690 KM. Michael Schumacher i Karl Wendlinger wygrali nim finał sezonu w Autopolis. Mercedes-Benz wkrótce potem zamknął program samochodów sportowych, a płaski dwunastocylindrowy silnik przeszedł na emeryturę z tym jednym zwycięstwem.