Cztery drzwi. Bez dachu. Bez równych.

Był czas, gdy najwspanialszy samochód, jaki można było kupić, miał cztery drzwi i nie miał dachu: paradne i państwowe kabriolety lat trzydziestych, czterdziestych i pięćdziesiątych. Mercedes-Benz podtrzymywał tę tradycję najdłużej — ogromny 300 Cabriolet D, otwarta czterodrzwiowa wersja flagowego „Adenauera”, był budowany na zamówienie w Stuttgarcie aż do 1962 roku.

Potem po prostu to się skończyło. Nadwozia samonośne sprawiły, że bezsłupkowe czterodrzwiowe kabriolety stały się niezwykle trudne do utrzymania sztywności, przepisy bezpieczeństwa mnożyły się, a segment zniknął tak całkowicie, że do 2007 roku dwa pokolenia nabywców nigdy nie widziały nowego egzemplarza.

„Ludzie od jakiegoś czasu pytają o czterodrzwiowy kabriolet” – powiedział Futschik w Detroit. „Więc pomysł był, a my skorzystaliśmy z okazji, aby zrealizować koncepcję”. Jego zespół czerpał inspirację z wielkich amerykańskich kabrioletów – Cadillaców z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych – ale założenie było przyszłościowe, a nie nostalgiczne.

Główny projektant Peter Pfeiffer wyraził się jasno: „Koncepcja Ocean Drive w ogóle nie ogląda się na historię; chcieliśmy stworzyć marzenie”. Nadwozie pochodziło ze studia Mercedesa w Jokohamie w Japonii; wnętrze ze studia w Como we Włoszech. Marzenie, zaprojektowane na trzech kontynentach.

Najtrudniejszym elementem inżynieryjnym w samochodzie była część zaprojektowana tak, aby znikała. Miękki dach mierzył 2182 milimetry od górnej krawędzi przedniej szyby do tyłu, tworząc łuk o powierzchni około 3,2 metra kwadratowego – jeden z największych dachów kabrioletowych, jakie kiedykolwiek próbowano stworzyć – z 30-milimetrową warstwą wyściółki i jasną podsufitką, aby zamknięta kabina była przestronna.

Eleganckie złożenie tak dużego elementu wymagało światowej nowości: mechanizm hydrauliczny był sterowany przez sześć zaworów proporcjonalnych, co pozwalało na wykonywanie różnych faz składania z różnymi prędkościami i równolegle, a nie jedna po drugiej. Pokrywa bagażnika odchyla się do tyłu, półka bagażnika podnosi się, dach składa się – w około 20 sekund, bez zwykłego poprzecznego szwu.

Nawet tkanina została zaprojektowana dwukrotnie. Jej nici osnowy i wątku były tkane w jaśniejszych i ciemniejszych odcieniach, dzięki czemu zamknięty dach mienił się matowo i błyszcząco na przemian – celowo nawiązując do zmieniającego kolor lakieru pod spodem.

Po schowaniu dachu, jego pokrywa pełniła funkcję półki bagażnika – wykończonej, podobnie jak linia ramion w całej kabinie, w klonie ptasie oko, jednym z najdroższych fornirów. Z dachem podniesionym lub opuszczonym, Ocean Drive nigdy nie wyglądał na niedokończony. Jak na jednorazowy egzemplarz, jest to prawie niespotykane.