W19

380 S miał już 3,8-litrową rzędową ósemkę z zaworami bocznymi, gdy sprzedawano go na standardowym podwoziu Mannheim jako 15/80 PS. To, co odróżniało to auto, przyszło późno w cyklu: tylna oś wahliwa na sprężynach śrubowych i poprzeczny resor piórowy z przodu, niezależny układ, który rozwijali Hans Nibel i Max Wagner, oraz sprężanie podniesione tak, by M19 wzrósł z 80 do 85 PS. Zakład uznał podwozie za dość różne od reszty linii Mannheim, by dać mu własny numer — W19, nie W10.

Dwadzieścia sztuk zbudowano w latach 1932 i 1933, co czyni je jednym z najrzadszych przedwojennych seryjnych podwozi Mercedes-Benz. Prawdziwe znaczenie jest próbne: zawieszenie sprawdzone tutaj przeszło do Typ 380 z 1933 roku, a z nim do 500 K i 540 K, które przyszły potem. Ósemka z zaworami bocznymi tej drogi nie odbyła — 380 dostał nowy silnik z zaworami w głowicy, a M19 skończył się z tym autem.