Mercedes-Benz samochód wyścigowy · W125 Grand Prix

W125

Srebrna Strzała z 1937 roku — wciąż wśród najmocniejszych aut GP, jakie kiedykolwiek ścigały się.

Produkcja
1937
Wyprodukowano
1
Nadwozie
Grand Prix / wyścig
Podwozie
W125
Mercedes-Benz samochód wyścigowy (W125)

Srebrny, opływowy i zbudowany na jeden sezon Grand Prix — W125 był odpowiedzią Mercedes-Benz na rok 1937 i bronią Rudolfa Caraccioli w jednej z najbardziej dominujących kampanii mistrzowskich przedwojennego ścigania.

Zaprojektowany pod formułę 750 kg, W125 połączył doładowaną kompresorem ósemkę z niskim, lekkim podwoziem i w pełni niezależnym zawieszeniem — techniką, która pchnęła inżynierię Grand Prix do przedwojennej granicy. Caracciola, Hermann Lang i zespół Mercedes-Benz zmietli mistrzostwa Europy 1937, stawiając W125 obok W25 jako definiującą Srebrną Strzałę epoki.

Na sezon 1937 ręcznie zbudowano tylko garstkę W125 — broń Grand Prix, nie taśmę produkcyjną. Trwa wynik: Mercedes-Benz, który wciąż należy do najgroźniejszych samochodów wyścigowych lat 1930.

Wnętrze W125
Detale kabiny W125 utrwalone na archiwalnych fotografiach.

Wszystkie modele.

1 odrębna seria w roku 1937 – z numerem podwozia i silnika z fabrycznych danych epoki.

ModelLata modeloweZbudowanoPodwozieSilnikSkrzynia biegówRazem
W12519371937–1937125125 F1

* Opublikowana liczba produkcji obejmuje każdą serię tego modelu; źródło nie rozbija jej dalej.

Profil boczny W125
Studyjny profil W125 — proporcje, które zdefiniowały to podwozie.
Widok tylny W125 z trzech czwartych
W125 w ujęciu trzy czwarte od tyłu.

Silniki.

M125 w wersji montowanej w W125.

M125

R8
  • 125 F 5.7 L · 5,660 cc

    600 PS

    441 kW · 591 KM przy 5,800 obr./min

    1226 N·m

    904 lb·ft przy 3,000 obr./min